» تعداد مطالب :
» تعداد نویسندگان :
» آخرین بروز رسانی :
» بازدید امروز :
» بازدید دیروز :
» بازدید این ماه :
» بازدید ماه قبل :
» بازدید کل :
» آخرین بازدید :

   

چه چیز را در دیگران دوست داری؟ امیدهایم را

تقدیم به سی سال معلمی"با عشق و نفرت"
پنجشنبه 4 مهر 1398 ساعت 16:59 | نوشته ‌شده به دست حسن محمدی | ( نظرات )
در این مدت كه می خواستم  درباره بازنشستگی ام  بنویسم مدام ناشناخته ای مانعم می شد؛ شاید چیزی مثل دلزدگی. بیشتر از چهار دهه هر اول مهر مدرسه رفتن چه در جایگاه دانش آموز یا معلم هنوز آن قدر به من نزدیك است كه فعلاً نمی توانم به یك جمع بندی درست برسم كه چه شد و چگونه طی شد؟ حرف از یك عمر زیستن است باید كه البته انصاف داد و با انصاف درباره اش نوشت. و این انصاف در لفافه شاید یعنی باید زیر سبیلی چیزهایی را رد كرد كه مانده ی عمر را در حسی سپری كنی كه عمرم به فنا نرفته بوده است!
از اول مهری كه پا در كلاس اول گذاشتم آیا خوراك یك نظام آموزشی ملال آور، بیهوده، تبعیض آمیز و تحقیر كننده نشده بودم، كه بعدتر خدمتگزار و قربانی وظیفه همین دستگاه شلخته ی عریض و طویلِ بی خاصیت شوم؟ سال ها بود كه درقالب تمثیلی این نظام آموزشی، كه در قبال حماقتش افرادی سفره چرب وسوسه آمیزی پهن كرده اند، به ضحاك ماردوش تشبیه كرده ام كه خوراكش تنها مغز و فكر و رویای بچه ها بوده است؛ محتوای ذهن و كله را كه فس فس كنان بلعید قالبی تهی روی دست خانواده و جامعه باقی می گذارد.
نمی شود كه به لحظات زیبای انسانی ای كه در مراودات آن دوران شكل می گرفت اشاره نكرد اما
به نظرم نباید گول آن خوشی ها را  خورد. همیشه ی عمرم از كلمه آموزش و پرورش و وزیر آموزش و پرورش و معلمانی كه در قالبی بی روح و محقر و "قربانی وظیفه" فرو داده شده اند بیزار بوده ام حس زیباشناسی فردیم را جریحه دار می كرده است. به گمانم از این نظر بوده كه دانش آموزم را می خواسته ام درك كنم تا انسانیت له شده مان را در این نظام آموزشی ترمیم كنم ـ و بی رو در بایستی بگویم ـ همیشه برای این نظام پر مدعا تف سر بالایی بیشتر نبوده ام؛ چون مقررات و سنن و عرف های این دستگاه كه انسانیت من و محصلم را به هیچ گرفته به هیچ گرفته ام.
آن پوشیدم، گفتم، شنیدم، عمل كردم و حس كردم كه انسانیت و حقوق انسانی به من حكم كرده بوده است؛ و نخواستم كه دانش آموزم در بی كسی و تنهایی اش بماند و بشكند. بغض كردم لحظه ای؛ خودم هم در این نظام پوسیده تنهایی ها كشیده ام
سال ها ... .
بگذارم و بگذرم... ببینم كه چه گذشته ای در انتظارم است.




:: مرتبط با: روز نوشت ,
می توانید دیدگاه خود را بنویسید
همكار پنجشنبه 25 مهر 1398 21:12
تبریك میگم ما كه چهار پنج سالی از همكاری با شما هم لذت بردیم و هم آموختیم. با ارزوی بهترین روزها
حسن محمدی پاسخ داد:
ممنون از لطف تان
سه شنبه 16 مهر 1398 08:34
نظری دوشنبه 15 مهر 1398 11:49
بهتون تبریك میگم امیدوارم در آرامش سلامت این دوران رو بگذرونید
حسن محمدی پاسخ داد:
خواننده یکشنبه 14 مهر 1398 11:17
با سلام و تبریك
اقای محمدی من ب نوبه ی خودم از معاونت و مشاوره خوب (رفاقتی ک با بچه های مدرسه داشتید) تشکر میکنم.
به عینه تعریف میکنن از رفتارتون با بچه ها و مطمئنم شما یکی از نوستالژی های دوران مدرسه بچه ها هستید و خواهید بود.
حسن محمدی پاسخ داد:
سلام خیلی ممنون
سیاوش شنبه 13 مهر 1398 10:14
تبریك میگم امیدوارم زندگی آرامی رو در پیش داشته باشید
حسن محمدی پاسخ داد:
م. عبرالملكی شنبه 13 مهر 1398 08:46
سلام تبریك به شما امیدوارم همیشه سلامت باشید
شما برای ما دوست و برادر و پدر بودید و جای شما در قلب ماست
حسن محمدی پاسخ داد:
ف.ش پنجشنبه 11 مهر 1398 16:21
سلام گرمم به شما
تنها كسی كه در دوران مدرسه م منو تحقیر نكرد و اردنگی نزد شما بودید؛ چون بزرگید و با احساس وآدم
همیشه در قلبم هستید سالار
حسن محمدی پاسخ داد:
چهارشنبه 10 مهر 1398 19:49
حیف که تو جایگاه واقعی نبودی که سیستم آموزشی درب و داغون آموزش وپرورش رو سامان بدی مگه چند نفر مثل شما تو ایران هست
حسن محمدی پاسخ داد:
كاربر ناشناس چهارشنبه 10 مهر 1398 15:34
سلام. واقعا حق با احمده حیف شما نیست؟ در هر حال خوشحالم كه بازنشسته ای سربلند هستید امیدوارم ایام به كام و همیشه تن تون سالم باشه
حسن محمدی پاسخ داد:
ممنونم
احمد سه شنبه 9 مهر 1398 17:38
خاك تو سر كسی كه حكم بازنشستگی شما رو مهر و امضا كنه، نفهمی شاخ و دم كه نداره، باید شما را طلا گرفت و رو چشم گذاشت نه كه بازنشسته كرد، جوان و با تجربه...
حسن محمدی پاسخ داد:
محمدرضا سه شنبه 9 مهر 1398 11:12
تبریك و تقدیم به شما
خیال روی تو در هر طریق همره ماست
نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست
علی رغم مدعیانی که منع عشق کنند
جمال چهره‌ی تو حجت موجه ماست
ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی …!
حسن محمدی پاسخ داد:
ممنون
سه شنبه 9 مهر 1398 00:40
دستگاه آموزشی شلخته... چه تعبیر زیبایی
خوشحالم که از دست این دستگاه قدر نشناس شلخته نا آرام بد ترکیب آسوده شدید
دانش آموزان و معلمان دلسوز درست نقطه مقابل این غول بی شاخ و دم اند

هزاران تبریک به شما
و آرزوی موفقیت برای تمامی معلمانی که برای زندگی درس میدهند و جرقه ای برای شاگردانشان بسوی موفقیت میشوند


حسن محمدی پاسخ داد:
ممنون
كتابخوان دوشنبه 8 مهر 1398 09:01
تبریك میگم امیدوارم دوران بازنشستگی آرام و خوشی رو در پیش داشته باشید
حسن محمدی پاسخ داد:
لذت متن دوشنبه 8 مهر 1398 08:37
تبریك به شما همیشه پاینده باشید
حسن محمدی پاسخ داد:
ش. رستمی یکشنبه 7 مهر 1398 09:42
تبریك فراوان
حسن محمدی پاسخ داد:
هوووورا یکشنبه 7 مهر 1398 08:56
سلام
ممنون از سینا اوسطی كه این طور درباره شما و حتی از زبان ما صمیمانه نوشته بود. من هم اگر نكته بخوام بگم اینه كه بین بچه ها فرق نمی ذاشتین و ممكن بود عده ای رو بیشتر دوست داشته باشید اما به همه توجه می كردین.
براتون عمر طولانی آرزو می كنم و تبریك میگم
حسن محمدی پاسخ داد:
زندگی را بساز یکشنبه 7 مهر 1398 08:30
آفاق را گردیده ام
مهر بتان ورزیده ام
بسیار خوبان دیده ام
امممممممممما تو چیز دیگری...
تبریك بسیار و صد حیف
حسن محمدی پاسخ داد:
اوسطی جمعه 5 مهر 1398 22:44
من تا به حال سرِ کلاس شما نبودم ولی مهم ترین درس زندگی ام را از شما یاد گرفته ام "پذیرفتنِ واقعیت انسان ها بدون قضاوتِ آن ها و بدونِ تلاش برای تغییرشان مهم ترین اصلِ روابط اجتماعی است"
احسان .راشد .پویا. پوریا .مهدی هر کدام در نقطه ای از ایران در حالِ زندگی هستیم. اما انچه دل هایمان را همیشه به هم نزدیک و گرم نگه داشته خاطراتی است که در این مدت با هم داشتیم که شما در اکثر این خاطرات حضور دارید.
تا ابد در قلبِ من و همه دانش آموزانتان خواهید بود...

بازنشستگی‌تون مبارک.
با آرزوی زندگیِ پر از خوشبختی و حسِ خوب براتون...

سینا^_^

حسن محمدی پاسخ داد:
قربان لطفت
اوسطی جمعه 5 مهر 1398 22:44
از آنجا شروع کنم که اولین دیدارمان ؛زنگ اول؛ پشتِ درِ کلاس جغرافیا بود. زنگ سوم امتحان هندسه داشتم و سرِ کلاس جغرافیا هندسه میخواندم و اقای کریمی از کلاس بیرونم کرد! از من پرسیدید که اینجا چه میکنی و ماجرا را برایتان توضیح دادم.گفتید:مگه نمیدونی معلم های تاریخ جغرافیا رو این کارا حساس اند؟ چون شما را نمیشناختم فقط لبخندی زدم . در زدید و پا در میانی کردید و به کلاس بازگشتم.
سال دوم دبیرستان بودم. حدودا ۶ سال پیش! چقدر زود گذشت. آشنایی با شما دریچه ورود به یک دنیای دیگر بود. دنیای دیگر از چه نظر ؟
راستش را بخواهید تا قبلِ شما دنیای آدم بزرگ ها برایم تیره و تار بود. دنیایی پر از غم و افسردگی. پر از بی تفاوتی نسبت به زیبایی ها.بی تفاوتی نسبت به شعد موسیقی ادبیات و به جایش فکر به قسط و وام و بی پولی و ....
در کل برایتان بگویم که دنیای آدم بزرگ ها را پایانِ زندگیِ پرنشاط نوجوانی ام میدانستم. اما شما کلا ذهنیتم را عوض کردید. نه تنها ذهنیتِ من . بلکه ذهنیتِ همه دانش آموزانتان را که در این مدت با شما ارتباط داشتند. در پستتان گفتید که تلاش کردید که روابط تان با ما دانش آموزها انسانی و بر اساس صداقت باشد. این جمله برایم یاد آورِ خاطره‌ای در سالِ پیش دانشگاهی است.وقت هایی که می‌خواستم دروغی سر هم کنم که مدرسه را به نوعی بپیچانم ؛ همه ماجرا را در ذهنم میساختم که مثلا شکمم درد میکند میخواهم برگردم خانه یا مهمان داریم یا... اما وقتی میخواستم به شما بگویم ناخودآگاه حقیقت را میگفتم که میخوام برم درس بخوانم! چون شما [همان طور که خودتان می‌گویید] همیشه برای شخصیت ما احترام قائل بودید‌ و در اصل رفیق بودیم تا دانش آموز و معاون ؛ رفاقتی که حد و حدودش مشخص بود و هست!
گذشت آن ۴ سالِ مدرسه و تنها خاطراتش ماند.خاطراتِ خوب و بدش. خاطره جمله‌ای که از پروفسور سمیعی روی کاغذ برایم نوشتید و من هنوز با وجود حافظه نه چندان خوبم؛عینِ جمله را به یاد دارم.خاطره پلِ ماکارونی که جزو بیاد ماندنی ترین خاطرات زندگیم است. خاطره شکست سالِ اول کنکورم. خاطرهِ موفقیت سال دوم. بیرون رفتن ها گشتن ها خندیدن ها و.....
حسن محمدی پاسخ داد:
m.r.sadeghi جمعه 5 مهر 1398 20:25
گویند برخی: هرکس، چون شد که بازنشسته
آری ز دست آن شخص، دیگر کاری نیایـد
بنـده بگویـم امّا، غافل بُـوَند از اینکـه
«دود برخیزد، زکُنده» از تازه کار، کم آیـد
حسن محمدی پاسخ داد:
برده ی خشم جمعه 5 مهر 1398 18:24
تبریک بی پایان .
بالاخره بعد از سال ها از خود گذشتگی ، فرصتی دست می دهد که برای خودتان بگذرید، بسیار خوشحالم که آسوده تر می شوید(البته به نظر خودم)و بسیار ناراحت که مدارس و دانش آموزان شهرمان دیگر رنگ افرادی چون شما را شاید هرگز نبیند.
حسن محمدی پاسخ داد:
ممنون
مهرداد پنجشنبه 4 مهر 1398 18:22
تبریك آقای خاص عزیز. منم لحظه ای بغض كردم هم برای خودم هم در آن شرایط سخت كه تره برای احدی خرد نمی كردید اما تنها هم بودید. عمرتان دراز و قلب مهربانتان پر ضرب و زور
حسن محمدی پاسخ داد:
ممنونم
میرزابنویس پنجشنبه 4 مهر 1398 18:18
تبریك فراوان نوستالزی زیبای جوانیم
حسن محمدی پاسخ داد:
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.